Dzięcioł czarny

Gdzie żyje i czego potrzebuje

Dzięcioł czarny zasiedla zwykle duże i zwarte kompleksy leśne, ale w ich obrębie wybiera lasy zróżnicowane: pod względem układu płatów drzewostanu, składu gatunkowego drzew i rzeźby terenu. W wielkich, ciągłych kompleksach jego zagęszczenia są niższe w monokulturach iglastych i rosną wraz z domieszką lasów mieszanych i liściastych.

Otwartych przestrzeni unika, choć w regionach silnie wylesionych pomaga mu ekstensywne rolnictwo z drobnymi lasami i zadrzewieniami. Od siedzib ludzkich wyraźnie stroni. W Polsce najliczniejszy na Pomorzu, ziemi lubuskiej oraz w Karpatach, szczególnie w Bieszczadach; w bezleśnej Polsce środkowej zdecydowanie rzadszy.

Ile ich jest

Atlas pospolitych ptaków lęgowych Polski szacuje krajową populację tego gatunku na 46 800 par lęgowych — z przedziałem ufności od 39 700 do 55 200. Gatunek stwierdzono na 20,1 % powierzchni kraju.

Szacunek pochodzi z monitoringu prowadzonego w całej Polsce, dlatego podany jest jako przedział.

Jak mu się wiedzie

Monitoring w latach 2000–2010 zanotował wzrost liczebności o 33,5 %, co Atlas klasyfikuje jako trend umiarkowany wzrost. Zasięg występowania zmienił się w tym samym czasie o 2,8 % w górę, czyli umiarkowany wzrost.

W Polsce gniazduje 19,9 % unijnej populacji tego gatunku.

Czy budka pomaga temu gatunkowi

Dzięcioł czarny jest gatunkiem, dla którego budki się nie wiesza — wiesza się je dzięki niemu. Wykuwane przez niego dziuple otwierają las na wiele gatunków zwierząt, często rzadkich i zagrożonych, dla których naturalna dziupla jest warunkiem przetrwania. Skrzynka typu E odtwarza tę dziuplę tam, gdzie starych drzew już nie ma; sam dzięcioł czarny potrzebuje przede wszystkim dojrzałego drzewostanu.