Wrona siwa

Gdzie żyje i jak żyje

Wrona występuje licznie tam, gdzie wegetacja jest bujna i sezon długi — na terenach podmokłych, pastwiskach i łąkach. Wyraźnie woli krajobraz bardzo urozmaicony, a upodobanie do różnorodności widać zwłaszcza poza dolinami rzecznymi, w ekstensywnym krajobrazie rolniczym.

Zwartych i rozległych lasów unika; korzystnie działają drobne zadrzewienia, których udział powinien wynosić co najmniej kilka procent. Nie stroni od człowieka. Najwyższe zagęszczenia osiąga w mozaikowatym krajobrazie północno-wschodniej Polski oraz w niższych częściach Karpat — na Orawie i w Beskidzie Wyspowym.

Gdzie w Polsce

Średnio liczny i równomiernie rozmieszczony gatunek urozmaiconego krajobrazu. Najwyższe zagęszczenia osiąga w mozaikowatym krajobrazie północno-wschodniej Polski: na Mazurach, Podlasiu i północnym Mazowszu, zwłaszcza na Równinie Kurpiowskiej i Pojezierzu Suwalskim. Drugim regionem o wyjątkowo wysokiej liczebności są niższe partie Karpat, w szczególności Orawa i Beskid Wyspowy. Poza tym rozmieszczenie jest dość równomierne, z wyraźną preferencją dolin rzecznych i terenów z przewagą łąk i pastwisk.

Ile ich jest i czy ubywa

Atlas pospolitych ptaków lęgowych Polski szacuje krajową populację tego gatunku na 50–80 tysięcy par (średnio 64 tysiące) lęgowych. Przeciętne zagęszczenie krajobrazowe wynosi 0,21 pary na kilometr kwadratowy (przedział 0,18–0,24) — to średnia dla całej powierzchni kraju, a nie dla samego siedliska gatunku.

W środowiskach optymalnych — mozaice krajobrazowej z dużym udziałem łąk i pastwisk — zagęszczenie bywa kilkakrotnie wyższe. Tylko lokalnie, w północno-zachodniej Polsce, gatunek jest nieliczny.

Czy budka pomaga temu gatunkowi

Gniazdo otwarte, wysoko na drzewie. Spadek liczebności w jej typowych siedliskach atlas wiąże z intensyfikacją rolnictwa: osuszaniem łąk w dolinach, zamianą łąk na grunty orne oraz powiększaniem działek i ujednoliceniem upraw.