Najliczniejsze ptaki Polski

Liczebność krajowa to szacunek z monitoringu prowadzonego na losowych powierzchniach w całym kraju, więc atlas podaje ją zawsze z przedziałem ufności. Poniżej same wartości środkowe — pełne przedziały stoją na stronach gatunków.

Warto od razu zwrócić uwagę na jedną rzecz: najliczniejszy ptak Polski nie mieszka w lesie ani w mieście, tylko na polu. Skowronek, a tuż za nim wróbel i zięba, to trzy zupełnie różne środowiska w pierwszej trójce.

Skala tych liczb bywa myląca. Gatunek „bardzo liczny" w atlasie to nie ten, którego widuje się najczęściej, tylko ten, którego zagęszczenie pomnożone przez powierzchnię kraju daje największą sumę — dlatego skowronek wygrywa z wróblem, choć wróbla widuje każdy, a skowronka mało kto.

Druga rzecz: liczebność nie mówi nic o bezpieczeństwie gatunku. Czajka ma około stu tysięcy par i status narażonej na wyginięcie, a zięba pięć milionów i spadek o dwanaście procent na dekadę. O tym, czy gatunkowi coś grozi, decyduje kierunek zmiany, nie poziom.